Case Name: Jyoti Sharma vs. Vishnu Goyal & Anr.
Case Number: Civil Appeal arising from Special Leave Petition (C) No.29500 of 2024
Court: Supreme Court of India
Judges: Justice J.K. Maheshwari and Justice K. Vinod Chandran
Judgment Date: 11th September, 2025
Citation: 2025 INSC 1099
In 1953, a shop was rented out by Ramji Das to Kishan Lal, who ran a grocery business. After both passed away, their successors Jyoti Sharma, the landlord’s daughter-in-law, and the tenants, sons of Kishan Lal continued the old relationship now turned dispute.
Ramji Das had executed a Will in 1999, bequeathing the shop to his daughter-in-law, Jyoti Sharma. After his death, she claimed ownership, filed for recovery of rent from January 2000, and sought eviction for bona fide need to expand her family’s sweet shop next door. The tenants denied her title, calling the Will fraudulent, claiming the real owner was Ramji Das’s uncle, SuaLal.
The trial court doubted the Will, held there was no landlord-tenant relationship, and dismissed her claim. The appellate court and High Court affirmed it. Later, Jyoti produced a 2018 probate order validating the Will, but the High Court refused to admit it, saying it was not produced earlier.
The Supreme Court examined the facts the 1953 relinquishment deed of SuaLal to Ramji Das, decades of rent paid by the tenants, and the probate order. It held the tenants could not deny ownership of Ramji Das, the original landlord, and found the Will valid. The Court ruled that in eviction suits, ownership proof need not be as strict as in title suits.
The Court also held Jyoti Sharma’s needs are genuine, as she wished to expand her family business. The judgments of the lower courts were found perverse and set aside. The Supreme Court decreed eviction, ordering payment of rent arrears from January 2000 and granting the tenants six months to vacate upon filing an undertaking.
Thus ended a seven-decade-old tenancy restoring the shop to the landlord’s heir under the sanctity of a Will once doubted but now upheld.
வாடகையாளர் ஒருபோதும் சொத்துன் வில்லங்கத்தின் மூலம் வாடகை சொத்தின் உரிமையாளராக மாற முடியாது.
1953 ஆம் ஆண்டில், ராம்ஜி தாஸ் ஒரு மளிகை வியாபாரம் நடத்தி வந்த கிஷன் லாலுக்கு ஒரு கடையை வாடகைக்கு விட்டார். இருவரும் இறந்த பிறகு, அவர்களின் வாரிசுகள் – வீட்டு உரிமையாளரின் மருமகள் ஜோதி சர்மா மற்றும் கிஷன் லாலின் மகன்கள் குத்தகைதாரர்களாக – தொடர்ந்தனர்,
ராம்ஜி தாஸ் 1999 இல் ஒரு உயிலை நிறைவேற்றி, கடையை தனது மருமகள் ஜோதி சர்மாவுக்கு வழங்கினார். அவரது மரணத்திற்குப் பிறகு, அவர் உரிமையை கோரினார், ஜனவரி 2000 முதல் வாடகையை வசூலிக்க வழக்கு தொடுத்து மனு செய்தார், – அடுத்ததாக தனது குடும்பத்தின் இனிப்புக் கடையை விரிவுபடுத்துவதற்காக தேவைக்காக வெளியேற்றக் கோரினார். குத்தகைதாரர்கள் அவரது உயிலை மோசடி என்று கூறி, உண்மையான உரிமையாளர் ராம்ஜி தாஸின் மாமா சுவா லால் என்று கூறி, அவரது உரிமையை மறுத்தனர்.
கீழ் விசாரணை நீதிமன்றம் உயிலை சந்தேகித்தது, நில உரிமையாளர்-குத்தகைதாரர் உறவு இல்லை என்று கூறி, அவரது கூற்றை தள்ளுபடி செய்தது. உயர் நீதிமன்றமும் அதை உறுதி செய்தன. பின்னர், ஜோதி உயிலை செல்லுபடியாக்கும் வகையில் 2018 ஆம் ஆண்டு ஒரு உச்சநீதிமன்றம் வழக்கு (probate ) உத்தரவை தாக்கல் செய்தார், ஆனால் உயர் நீதிமன்றம் அதை ஏற்க மறுத்து, அது முன்னதாகவே சமர்ப்பிக்கப்படவில்லை என்று கூறியது.
உச்ச நீதிமன்றம் உண்மைகளை ஆராய்ந்தது – 1953 ஆம் ஆண்டு சுவா லாலை ராம்ஜி தாஸுக்கு விட்டுக்கொடுத்தல் பத்திரம், குத்தகைதாரர்கள் பல தசாப்தங்களாக செலுத்திய வாடகை மற்றும் probate உத்தரவு. குத்தகைதாரர்கள் அசல் நில உரிமையாளரான ராம்ஜி தாஸின் உரிமையை மறுக்க முடியாது என்றும், உயில் செல்லுபடியாகும் என்றும் அது கூறியது. வெளியேற்ற வழக்குகளில், உரிமைச் சான்றுகள் உரிமை வழக்குகளைப் போல கடுமையாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்றும் நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது.
ஜோதி சர்மா தனது குடும்பத் தொழிலை விரிவுபடுத்த விரும்பியதால், அவரது தேவை உண்மையானது என்றும் நீதிமன்றம் கூறியது. கீழ் நீதிமன்றங்களின் தீர்ப்புகள் விபரீதமாகக் கண்டறியப்பட்டு ரத்து செய்யப்பட்டன. உச்ச நீதிமன்றம் வெளியேற்றத்தை ஆணையிட்டது, ஜனவரி 2000 முதல் வாடகை நிலுவைத் தொகையை செலுத்த உத்தரவிட்டது மற்றும் ஒரு உறுதிமொழியை தாக்கல் செய்தவுடன் குத்தகைதாரர்கள் ஆறு மாதங்கள் காலி செய்ய அனுமதித்தது.
இவ்வாறு ஏழு தசாப்த கால குத்தகை முடிவுக்கு வந்தது – ஒரு காலத்தில் சந்தேகிக்கப்பட்ட ஆனால் இப்போது உறுதிசெய்யப்பட்ட உயிலின் புனிதத்தன்மையின் கீழ் கடையை நில உரிமையாளரின் வாரிசுக்கு மீட்டெடுத்தது.
